در روزهای ابتدایی مشخص شد رژیم برای کنترل و فرسودهکردن اعتراضات در نوبهار، مصدق و گاراژ، علاوه بر نیروهای رسمی، تعداد زیادی مأمور لباسشخصی را برای سرکوب، شناسایی، انحراف شعارها و ایجاد اختلاف سازماندهی کرده بود.
این سازوکار بر تمرکز کمهزینه در چند نقطه ثابت استوار بود؛ با حضور پررنگ و ۲۴ ساعته در همان مکانها.
تغییر تاکتیک از ۱۳ دیماه
پس از جمعبندی میدانی، از ۱۳ دیماه تاکتیک تغییر کرد و اعتراضات از نقاط ثابت به شیوه محلهمحور در سطح شهر ارتقا یافت.
با این تغییر، دو عامل زمان و مکان از اختیار نیروهای حکومتی خارج شد و ابتکار عمل و عنصر غافلگیری در اختیار معترضان قرار گرفت.
گسترش محلهمحور و تکمیل تاکتیک
گسترش قیام به جعفرآباد در ۱۳ دی، گامی کیفی در پیشبرد تاکتیک محلهمحور بود و در روزهای بعد به مناطق بیشتری تسری یافت.
برای تجزیه هرچه بیشتر نیروهای سرکوب، تاکتیک بزندررو بهعنوان مکمل محلهمحور بهکار گرفته شد. تیمهای چندنفره سازمانیافته میتوانستند کانونهای متعدد اعتراض ایجاد کنند.
اوجگیری و نقشه راه
در ۱۷ دیماه، با پیشرفت این تاکتیک، محلات متعددی به کانون درگیری تبدیل شد و کرمانشاه به یکی از شهرهای پیشتاز در این شیوه مبارزه بدل شد.
از صبح پنجشنبه ۱۸ دی، محلات مختلف کانون قیام شدند و گروهها و تیمهای هماهنگ وارد عمل شدند؛ بهگونهای که حکومت وادار به ایجاد اختلال شدید و قطعی اینترنت در کرمانشاه شد.
جمعبندی این روند برای قیامهای پیش رو: تمرکز بر تشکیل و تقویت تیمهای سازمانیافته و تداوم تاکتیک محلهمحور و بزندررو؛ بهطوری که هر محله با یک تیم چندنفره میتواند به کانون اعتراض تبدیل شود.
صدای کرمانشاه 