پیش از آنکه فقر را بنویسد، آن را زندگی کرده بود؛ در خانه و کوچه‌های کرماشان، و بعدها در کلاس‌هایی که شاگردانش با محرومیت بزرگ می‌شدند.
علی‌اشرف درویشیان، نویسنده کورد، سوم شهریور ۱۳۲۰ در خانواده‌ای کارگری در کرماشان به دنیا آمد. پدرش آهنگر بود و تنگدستی، او را از کودکی با کار و دشواری تأمین نان آشنا کرد.
معلم شد و در روستاهای اطراف کرماشان و گیلان‌غرب درس داد؛ جایی که فقر، فرصت کودکی را از شاگردانش می‌گرفت. همین تجربه‌ها به داستان‌هایش راه یافتند.
در «از این ولایت»، «آبشوران» و «سال‌های ابری»، زندگی کودکان محروم، کارگران و خانواده‌های تنگدست را روایت کرد؛ مردمی که در میان گرسنگی و بی‌عدالتی، همچنان آرزو داشتند و برای زندگی بهتر می‌جنگیدند.
اما نوشتن و فعالیت سیاسی برای او هزینه داشت. در حکومت محمدرضا شاه، چند بار بازداشت شد، شغل معلمی را از دست داد و از ادامه تحصیل محروم شد. سال ۱۳۵۳ به یازده سال زندان محکوم شد و در جریان انقلاب ۱۳۵۷ آزاد شد.
زندان هم قلمش را متوقف نکرد؛ داستان می‌نوشت و نوشته‌هایش با کمک همسرش، شهناز دارابیان، به بیرون می‌رسید.
در جمهوری اسلامی نیز آثارش گرفتار سانسور شدند. او در کانون نویسندگان ایران، به دفاع از آزادی بیان و مبارزه با سانسور ادامه داد.
درویشیان با گردآوری افسانه‌ها و متل‌های کوردی و پژوهش در فرهنگ مردم، بخشی از میراث شفاهی را نیز حفظ کرد.
چهارم آبان ۱۳۹۶، در ۷۶سالگی درگذشت؛ اما در کتاب‌هایش هنوز می‌توان به کوچه‌های کرماشان برگشت و صدای مردمی را شنید که رنجشان کمتر نوشته می‌شد.