روز کوروش را گرامی می‌داریم؛ اما گرامی‌داشت یک نام تاریخی، مجوز تطهیر استبداد نیست. هم جمهوری اسلامی و هم جریان پهلوی، خود را وارث کوروش معرفی می‌کنند؛ اما ادعای دادگری را باید با رفتار حکومت‌ها در برابر مردم سنجید.
از احترام به مردم می‌گویید؟ یکی حجاب را به‌زور تحمیل کرد، دیگری به‌زور از سر زنان برداشت. اختیار زن برای هر دو بی‌ارزش بود.
از آزادی می‌گویید؟ یکی ساواک داشت برای شکنجه و سرکوب، دیگری وزارت اطلاعات و اطلاعات سپاه.
از حق انتخاب می‌گویید؟ یکی عضویت در حزب رستاخیز را تحمیل کرد، دیگری با شعار «حزب فقط حزب‌الله» به حذف مخالفان پرداخت؛ سهم مخالف هم زندان، شکنجه و مرگ بود.
از ایران می‌گویید؟ کورد، ترک، بلوچ، عرب و گیلک را سرکوب و تمسخر کردن، افتخار نیست. زبان‌ها و فرهنگ‌های مردم، ثروت ایران‌اند؛ نه تهدیدی که با برچسب «تجزیه‌طلبی» سرکوبشان کنید.
یکی شاه را بالاتر از مردم نشاند، دیگری ولی‌فقیه را؛ هر دو اطاعت خواستند و اعتراض را با سرکوب پاسخ دادند.
نام کوروش، خونِ کارنامه شما را پاک نمی‌کند.
وارث دادگری؟ اول پاسخ‌گوی بیداد خودتان باشید!
