یک سال از علنی‌شدن نخستین خبر حکم اعدام رزگار بابامیری، سوران قاسمی، پژمان سلطانی و کاوه صالحی می‌گذرد؛ پرونده‌ای که جان چهار زندانی را در معرض اعدام قرار داد و خانواده‌هایشان را وارد روزهایی سرشار از اضطراب و انتظار کرد. اگرچه دیوان عالی کشور بعدها احکام اعدام صادرشده از سوی دادگاه انقلاب را نقض کرد، اما آنان همچنان در بلاتکلیفی قضایی به سر می‌برند؛ بلاتکلیفی‌ای که خود به مجازاتی فرسایشی تبدیل شده است.

یک سال گذشته، اما پرونده همچنان بی‌سرانجام است

این پرونده تنها یادآور یک حکم ناعادلانه نیست، بلکه یادآور زخمی است که هنوز التیام نیافته است. یک سال گذشته، اما نه رسیدگی دوباره به سرانجام رسیده و نه سرنوشت این چهار زندانی روشن شده است؛ تهدیدی که با نقض حکم از میان نرفت و همچنان بر این پرونده سایه انداخته است.

یک سال پس از صدور آن احکام، ماشین سرکوب تنها شیوه خود را تغییر داده است. امروز این چهار زندانی دیگر زیر حکم اعدام نیستند، اما همچنان زیر سایه آن زندگی می‌کنند؛ با پرونده‌ای که در بلاتکلیفی نگه داشته شده و هر لحظه می‌تواند دوباره به ابزاری برای فشار و تهدید تبدیل شود. سایه اعدام هنوز از سر رزگار بابامیری، علی، سوران قاسمی، پژمان سلطانی و کاوه صالحی کنار نرفته است؛ حقیقتی که نباید به فراموشی سپرده شود.