در جریان خیزش سراسری مردم ایران در دی ۱۴۰۴، محله نوبهار به عنوان یکی از کانونهای اصلی تجمعات اعتراضی در شهر کرمانشاه ثبت شد. بر اساس گزارشهای میدانی و مستندات آرشیوی، شهروندان با حضور در خیابانهای این محله، مطالبات خود را به صورت جمعی بیان کردند. این اقدامات منجر به شکلگیری فضایی برای ابراز اعتراضات عمومی علیه شرایط موجود جامعه گردید.
ساکنان این منطقه در جریان تجمعات خود، شعارهایی با مضامین ساختارشکانه و ضد استبدادی سر دادند. در میان این مواضع، شعار «مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه چه رهبر» به صورت مکرر از سوی معترضان تکرار شد. این شعار نشاندهنده مرزبندی صریح شرکتکنندگان با انواع مدلهای حکومتی اقتدارگرا و نفی استبداد تاریخی و کنونی بود.
شکلگیری همبستگی شهروندان در محله نوبهار
تحلیل مستندات نشان میدهد که تجمعات در محله نوبهار با انسجام و هماهنگیهای محلی میان شهروندان شکل گرفت. از این رو، افراد توانستند با بستن برخی معابر، فضایی برای تداوم حضور خود ایجاد کنند. در نتیجه این همبستگی، پویایی حرکات اعتراضی در این بافت شهری افزایش یافت و امکان پیوستن سایر عابران به صفوف معترضان فراهم شد.
تکنیکهای سرکوب در این منطقه
با تداوم حضور معترضان در معابر نوبهار، نیروهای حکومتی و نیروهای لباسشخصی برای پراکنده کردن جمعیت در مکان مستقر شدند. بر اساس اسناد ثبتشده، تقابل و حالت جنگ و گریز میان نیروهای سرکوبگر و جوانان و مردم قیام آفرین برای مدتی ادامه داشت. با این حال، شهروندان با استفاده از روشهای مقاومت میدانی و انقلابی با هدایت و فرماندهی مستقیم کانونهای شورشی و تغییر مداوم موقعیت خود، مانع از کنترل فوری خیابانها توسط نیروهای امنیتی شدند.
