از دوم تا نوزدهم خرداد ۱۴۰۵، موجی از تجمعات اعتراضی در شهرهای مختلف ایران شکل گرفت؛ موجی که فقط محدود به یک قشر نبود.
از دانشآموزان و خانوادهها در خرمآباد، ایلام، همدان، شهرکرد، تهران، مشهد و کرمانشاه گرفته تا کارگران، نانوایان، پرستاران، بازنشستگان، کسبه بازار و حتی مالباختگان خودرو.
اعتراضات کارگری و صنفی در کرمانشاه
در کرمانشاه، کارگران رسمی اپراتور پستهای فشار قوی برق مقابل برق منطقهای غرب تجمع کردند و به تبعیض در پرداختها و اجرا نشدن فوقالعاده خاص اعتراض داشتند. همان روز، نانوایان هم مقابل استانداری کرمانشاه جمع شدند؛ در اعتراض به نرخ پایین نان، گرانی آرد و هزینههای سنگین کار.
در ایلام، اخراج ۱۷۰ کارگر باسابقه کارخانه پویا نخ، کارگران را به مقابل استانداری کشاند. در لرستان، خانوادهها و دانشآموزان مقابل استانداری تجمع کردند. در یزد پرستاران، در شوش بازنشستگان و کارگران، در تهران کسبه بازار و حوالهداران خودرو، و در چند شهر دیگر مردم به خیابان آمدند.
اوج تجمعات در ۲۳ شهر کشور
نقطه اوج این موج، شنبه ۱۶ خرداد بود؛ تجمع دانشآموزان در ۲۳ شهر کشور، از تهران و کرج تا کرمانشاه، مشهد، تبریز، شیراز، اهواز، رشت و اردبیل.
این فقط چند تجمع پراکنده نبود؛ تصویری فشرده از جامعهای بود که زیر فشار معیشت، تبعیض، بحران آموزشی، اخراج کارگران و بیپاسخ ماندن مطالبات، دیگر سکوت نمیکند.
