پنجشنبه ۷ خرداد ۱۴۰۵، مجتبی و میثم ویسی، دو برادر کورد اهل کرماشان و از پیروان آیین یارسان، به دست رژیم ایران هدف گلوله قرار گرفتند و جان باختند.
آن‌ها فقط دو نام در یک خبر نبودند؛ بخشی از حافظه زنده دره‌دریژ، بخشی از صدای فرهنگی کرماشان و نمادی از پیوند مردم با هویت، ریشه و آگاهی بودند. مجتبی و میثم ویسی در سال‌های گذشته با فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی، از جمله نقش‌آفرینی در پایه‌گذاری کتابخانه شهرک دره‌دریژ، حضور در برنامه‌های فرهنگی و مشارکت در مراسم‌های نوروز کوردی، به چهره‌هایی شناخته‌شده و اثرگذار در میان مردم منطقه تبدیل شده بودند.
مجتبی ویسی علاوه بر فعالیت‌های فرهنگی، از چهره‌های ورزشی و محبوب میان جوانان بود؛ انسانی که نامش برای بسیاری از مردم کرماشان با تلاش، هویت‌خواهی و ایستادگی گره خورده بود. میثم ویسی نیز در کنار برادرش، سال‌ها با فشار، پیگرد و برخوردهای امنیتی روبه‌رو شد؛ تنها به این دلیل که صدای هویت و آگاهی در منطقه خاموش نشود.
جمهوری اسلامی سال‌ها تلاش کرد با بازداشت، تهدید، تعقیب و فشار امنیتی، این صداها را از مردم جدا کند. اما صدایی که از دل جامعه بلند می‌شود، با پرونده‌سازی و زندان و گلوله از بین نمی‌رود. آنچه حکومت از آن می‌ترسد، فقط نام دو نفر نیست؛ از نفوذ اجتماعی، از آگاهی مردم، از زنده‌ماندن هویت کوردی و از پیوند جوانان کرماشان با ریشه‌هایشان می‌ترسد.
هدف گرفتن مجتبی و میثم ویسی، فقط حذف دو برادر نبود؛ تلاشی بود برای خاموش کردن صدایی که در دره‌دریژ و کرماشان شنیده می‌شد. اما تاریخ نشان داده است که خون انسان‌های آزاده، سکوت نمی‌آورد؛ حافظه می‌سازد، خشم می‌آفریند و راه را روشن‌تر می‌کند.
نام مجتبی و میثم ویسی در خاک کرماشان می‌ماند.
در حافظه دره‌دریژ می‌ماند.
در صدای مردم کورد می‌ماند.
حکومت شاید پیکر آن‌ها را از میان مردم گرفت، اما نتوانست صدایشان را خاموش کند. این صدا از امروز بلندتر خواهد شد؛ در دادخواهی، در آگاهی، در ایستادگی و در ادامه راهی که با فرهنگ، هویت و شرافت آغاز شده بود.
یاد مجتبی و میثم ویسی زنده؛
راهشان ادامه‌دار.