«احکام‌مون باید زیادتر صادر بشه…»
این فقط یک جمله نیست؛
صدای حکومتی‌ست که از مردمش می‌ترسد.
وقتی مشروعیت فرو می‌ریزد،
طناب دار می‌شود آخرین ابزار بقا.
فکر می‌کنند اعدام می‌تواند خیابان را ساکت کند، می‌تواند خشم را دفن کند، می‌تواند مردم را به سکوت عادت بدهد.
اما جامعه‌ای که هر روز با فقر، سرکوب و بی‌عدالتی زندگی می‌کند، دیگر مثل قبل از مرگ نمی‌ترسد.
وقتی هیچ راهی برای فریاد باقی نماند،
ترس می‌شکند.
و آن‌وقت، هر طناب دار می‌تواند جرقه خشم بزرگ‌تری شود.
و حالا این سؤال باقی مانده:
اعدام، حکومت را نجات می‌دهد…
یا فقط سقوطش را خونین‌تر می‌کند؟
رسانه مستقل و مردمی
