شانزدهمین سال است…
اما هنوز صدای فرزاد کمانگر از میان دیوارهای اوین شنیده می‌شود.

۱۹ اردیبهشت فقط سالگرد یک اعدام نیست؛
سالگرد تلاشی‌ست برای خاموش کردن صدای ملتی که آزادی را فراموش نکرد.

فرزاد کمانگر، معلمی از کامیاران بود؛
معلمی که به‌جای سکوت، درد مردمش را نوشت.
در کنار او، شیرین علم‌هولی، فرهاد وکیلی و علی حیدریان نیز به دار آویخته شدند؛
بی‌آنکه دادگاهی عادلانه داشته باشند، بی‌آنکه صدایشان شنیده شود.

جمهوری اسلامی گمان می‌کرد با طناب دار می‌تواند نام کوردستان را به سکوت بکشاند،
اما از فرزاد، هزاران صدا متولد شد.

امروز، پس از شانزده سال،
نام آنان هنوز در خیابان‌های کوردستان،
در حافظه زندان‌ها،
در فریاد «ژن، ژیان، آزادی»
و در مقاومت نسلی زنده است که تسلیم نشد.

فرزاد فقط یک زندانی سیاسی نبود؛
او تصویر معلمی بود که می‌خواست کودکان کورد،
ترس را ارث نبرند.

۱۹ اردیبهشت یادآور این حقیقت است:
می‌توان انسان‌ها را اعدام کرد،
اما نمی‌توان رؤیای آزادی را به دار آویخت.

یاد فرزاد کمانگر، شیرین علم‌هولی، فرهاد وکیلی و علی حیدریان گرامی باد.