ادعای رضا پهلوی در روز جهانی کارگر مبنی بر «توجه ویژه» پدر و پدربزرگش به رفاه و معیشت کارگران، با واقعیتهای ثبتشده تاریخی فرسنگها فاصله دارد. در دهه ۱۳۲۰، کارگران پالایشگاه نفت و صنایع کرمانشاه در شرایطی فجیع و با دستمزدهایی ناچیز روزگار میگذراندند؛ وضعیتی که در ۱۱ اردیبهشت ۱۳۲۵ به تجمع معترضان انجامید، اما با حمله خونین پلیس، ۱۴ کشته و ۱۲۰ زخمی بر جای گذاشت تا این کارگران، نخستین جانباختگان اول مه در تاریخ ایران باشند.
این سرکوب، رویهای مستمر در دوران پهلوی بود؛ از یورش به اعتصابات کارگران نفت آبادان و مناطق جنوب تا کشتار در کورهپزخانهها و سرکوب خونین کارگران کارخانه جهانچیت در سال ۱۳۵۰، پاسخ به مطالبات صنفی همواره با خشونت و گلوله داده شد. هرچند امروز مشکلات کارگران ابعاد گستردهتری یافته، اما این وضعیت هرگز مجوزی برای تطهیر گذشته نیست. با این سابقه، روایت «توجه ویژه به رفاه و حقوق کارگران»، نه با واقعیت همخوان است و نه قابل دفاع؛ بلکه نمونهای مفتضح از تحریف تاریخ است.
