خیزش دیماه ۱۴۰۴ در حالی ایران را فرا گرفت که شعلههای آن پیش از هرگونه فراخوانی، از خود خیابان زبانه کشید. در کرمانشاه ، این حرکت از ۸ و ۹ دی با اعتصابات بازار و تجمعات شروع شد؛ یعنی زمانی که هنوز هیچکس در خارج از کشور بیانیهای نداده بود. نقطه عطف این بیداری، درگیریهای خونین ۱۳ دی در جعفرآباد کرمانشاه و ملکشاهی بود؛ اتفاقی که با اطلاعرسانی سریع «جامعه مدنی» در فضای مجازی، باعث شد شهرهایی مثل گیلانغرب ، اسلامآباد غرب و سنقر هم برای حمایت از همخونهایشان به میدان بیایند.
با این حال، ادعای افرادی مثل بشیرتاش که میگویند مردم کرمانشاه «به فراخوان رضا پهلوی» آمدند، اصلاً با تاریخ وقایع جور در نمیآید. فراخوانهایی که آنها میگویند مربوط به ۱۸ و ۱۹ دیماه است؛ یعنی دقیقاً ۱۰ روز بعد از اینکه مردم در کرمانشاه و ایلام به خاک و خون کشیده شده بودند. چطور فراخوانی که ۱۰ روز بعد صادر شده، میتواند باعث شروعِ اعتراضی باشد که قبل از آن جریان داشته است؟
واقعیتِ میدان این است که هدایتِ تجمعات دستِ خودِ مردم و شبکههای بومی بود. این خودجوش بودن، ریشه در فرهنگ اصیل این منطقه دارد؛ در فرهنگ سیاسی مردم کورد، «رعیتمابی» و انتظار برای دریافت دستور از یک «بالاسری یا پیشوا» معنایی ندارد. مردم در این جغرافیا، همانطور که در سالهای ۹۸ و ۱۴۰۱ ثابت کردند، خودشان تصمیم میگیرند و برای دفاع از حقشان منتظر اجازه یا دستور کسی نمیمانند.
گزارش ویژه: کرمانشاه و دیماه ۱۴۰۴؛ قیام خیابان علیه روایتهای فرمایشی سلطنتطلبان
